Publiek eerbetoon ter discussie stellen…

Inleiding: een artikel in de Geitenbode van een Vlielandse, die als ervaren gids de historie in het dorp mede duidt en fraaie verhalen vertelt, zette ons aan het denken en leidde tot schriftelijke vragen vanuit Lijst Fier aan het college. Onderwerp: de benaming Albert Kikkertglop.

Even terug in de tijd.

Tula was de leider van de Curaçaose slavenopstand van 17 augustus 1795. In 2010 werd hij uitgeroepen tot nationale held van Curaçao en in 2023 werd hij door de Nederlandse regering officieel gerehabiliteerd.
17 augustus is sinds 2010 is in het Caribisch gebied uitgeroepen tot dag van de strijd voor vrijheid.

Die slavenopstand van 17 augustus 1795 werd grof en meedogenloos neergeslagen door een Vlielander zoon, sinds 1975 vereerd met de naam van een glop aan de noordzijde aan de westzijde van ons dorp, zijnde de Albert Kikkertglop.

Voorheen heette dit steegje ‘Piepie’s glopje’ (de bijnaam van Reindert Bruin, klein van stuk, immer lurkend aan een pijp). Namen zijn indertijd, mede op aangeven van de raadsleden Linzel en Houter, vastgelegd. Uitgangspunt toen was ‘historische figuren’.
Hoewel Kikkert een uitstekend zeeman en krijger was, was het ook een opportunist die afwisselend de stadhouder, dan weer de Fransen diende maar afsluitend Koning Willem I. Door zijn huwelijk met de dochter van een plantagehouder op Curaçao, werd hij ook eigenaar van enkele plantages én van slaven…

Kikkert voerde bovendien tijdens de slavenopstand het commando over mariniers die meevochten met de burgermilitieleden te paard op het eiland. De opstand eindigde met onnoemelijke wreedheid. Ten voorbeeld werden de leiders van de opstandelingenleiders ‘levendig geradbraakt, geblaakert en onthoofd’. Verdere details worden u bespaard.

Op de grafdeksel van Kikkert staat een Ouroboros afgebeeld; een slang die in z’n eigen staart bijt, als symbool van eenheid en verbondenheid.
Onlangs ontmoetten wij op het VNG-congres enkele collega-raadsleden van de bovenwindse Eilanden, de eilandraad, die samen met enkele gezaghebbers ons in verbondenheid een Caribische lunch aanboden.
Ontmoeting, respect en gelijkwaardigheid stonden centraal en er werden fraaie intenties uitgesproken om meer samen op te trekken als eilandengroep, onder de noemer E8 (de drie Bovenwindse eilanden en de vijf Waddeneilanden.

Bovenstaande verhoudt zich niet met een eervolle vermelding van een van onze 17 Vlielander gloppen. Goed te realiseren dat bij de vaststelling van deze naamgeving door de raad in 1975 er met alle goede bedoelingen van toen, deels voorbij werd gegaan aan de benaming die in de volksmond van de eilanders gebruikt werd. Het woord burgerinbreng bestond toen nog niet. Vandaag de dag wel!

Laten wij nu met de inzichten van nu beter luisteren naar de terechte oproep van een Vlielandse, die de benaming van de Albert Kikkertglop ter discussie stelt.
Het is fijn dat blijkens een krantenartikel er blijkbaar intern reeds door het college over wordt nagedacht, hoe hier mee om te gaan. Ook zaken die schuren moeten immers benoemd worden.

Hoe mooi zou het zijn om deze context en het gevoelen hierover aan onze Vlielander jonge mensen van de Jutter voor te leggen.

Aan het college hebben wij gevraagd hoe zij in het algemeen kijkt naar een proces van heroverweging van de naam van de Glop Albert Kikkert? Ook hoe zij in het bijzonder kijkt naar het verzoek om de jeugd van de Jutter te betrekken bij de eventuele heroverweging van de naam van deze Albert Kikkertglop?

Wij zijn benieuwd naar zowel het gevoelen hierover bij de eilanders als naar de beantwoording van het college. Wordt vervolgd.

Henk Veerdig